आकाशात एक छोटा, पांढराशुभ्र ढग राहत होता. त्याचं नाव होतं ढगोबा. ढगोबा अजून लहान होता, नुकताच जन्माला आलेला, हलका आणि फुगीर.
एके दिवशी ढगोबाने खाली बघितलं. शेतं तहानलेली दिसत होती. मातीला भेगा पडल्या होत्या. एक शेतकरी आकाशाकडे बघत उभा होता, पावसाची वाट बघत होता.
"मी त्यांना मदत करेन!" ढगोबा ओरडला, आणि लगेच खाली पाऊस पाडायला सुरुवात केली.
पण ढगोबा अजून खूप लहान होता. त्याच्यात फार कमी पाणी साठलं होतं. त्याने जोरात प्रयत्न केला, तरी फक्त काही थेंबच खाली पडले - इतके कमी की जमीन नुसती ओलसर झाली, भिजलीही नाही.
शेतकरी हसला आणि म्हणाला, "एवढ्याशा पावसाने काही होणार नाही बाळा."
ढगोबाला खूप वाईट वाटलं. तो एका उंच डोंगराच्या मागे लपला आणि रडू लागला.
तेवढ्यात एक जुना, मोठा, राखाडी ढग त्याच्याजवळ आला. त्याचं नाव होतं आजोबा ढग.
"का रडतोयस, बाळा?" आजोबा ढगांनी विचारलं.
ढगोबाने सगळी गोष्ट सांगितली. आजोबा ढग हळूच हसले.
"बाळा," ते म्हणाले, "पाऊस पाडायची घाई करून चालत नाही. आधी स्वतःला भरून घ्यावं लागतं. समुद्रावरून, नदीवरून वाफ घेत घेत मोठं व्हावं लागतं. मगच खरा, भरपूर पाऊस पडतो - जो शेतांना खरी मदत करतो."
"पण मला वाट बघायला आवडत नाही," ढगोबा म्हणाला.
"मला माहीत आहे," आजोबा ढग म्हणाले. "पण बघ - जी गोष्ट खरी मदत करते, ती घाईत होत नाही. ती वेळ घेते."
ढगोबाने हे मनात ठेवलं. त्याने वारा आणि सूर्याच्या मदतीने हळूहळू स्वतःमध्ये पाणी साठवायला सुरुवात केली. दिवसामागून दिवस, तो मोठा होत गेला - पांढऱ्यातून राखाडी, राखाडीतून गडद निळसर-काळा.
आठवडाभरानंतर, ढगोबा आता पूर्ण भरलेला, मोठा ढग झाला होता. त्याने पुन्हा त्याच शेताकडे बघितलं.
यावेळी त्याने घाई केली नाही. तो शेतावर स्थिरपणे थांबला आणि मनसोक्त बरसला - संपूर्ण दिवसभर, सतत, भरभरून.
शेतकरी बाहेर आला, हात पसरून पावसात उभा राहिला आणि हसत म्हणाला, "आता हा खरा पाऊस आहे!"
मातीच्या भेगा भरून गेल्या. रोपं ताजीतवानी झाली. लांबवर एक छोटीशी हिरवळ डोकावू लागली.
ढगोबाला खूप आनंद झाला. वाट बघणं अवघड होतं, पण आता त्याला समजलं होतं - की योग्य वेळ येईपर्यंत थांबलं, तर आपण खरी, मोठी मदत करू शकतो.
तात्पर्य: घाई करून केलेलं काम अर्धवट राहतं. संयमाने आणि पूर्ण तयारीनिशी केलेलं काम खरी मदत करतं.